Wystawa to nie wernisaż, kiedy zaczyna ona swoją publiczną, muzealną misję. Zaczyna się od pomysłu muzealników. 

Cel i motto początkowo są mocno enigmatyczne, mgliste, dopiero godziny prac nad projektem dają pierwsze efekty w postaci szkiców wystawy. Z czasem się one ugruntowują, są coraz wyraźniejsze. Pojawia się zarys tematyki, którą chce się opowiedzieć, komu się ten przekaz dedykuje oraz za pomocą jakich środków chce się tego dokonać. Powoli szkice przybierają formę coraz to bardziej szczegółowego projektu.

Coraz większa jest także potrzeba, by zapisywać zebrane informacje. Wynika to także z konieczności uwzględnienia w projekcie pewnych wymagań i ograniczeń dotyczących czasu, finansów, przestrzeni, środków wyrazu i innych zasobów. Jeśli wystawa ma nie tylko przedstawić daną tematykę, lecz także o czymś opowiedzieć, to podstawą do prowadzenia projektu są opracowania merytoryczne. Często wystawę dzieli się na moduły tematyczne, dzięki czemu oglądający ją z różnych perspektyw może doświadczyć więcej. 

W taki sposób powstaje scenariusz wystawy. Jest to dzieło samo w sobie, nawet pod względem praw autorskich, a jednocześnie – głównym punktem odniesienia dla wizji i projektów graficznych oraz prac muzealnych. Dzięki niemu dalsze prace, interpretacje, wizje i projekty graficzne będą spójne. 

W systemie Ekspozeo scenariusz przedstawiony jest jako drzewo. To ono jest swoistym „spisem treści” wystawy, a na jego gałęziach zawieszone są podkłady merytoryczne, aspekty narracyjne oraz obiekty – walory wystawy. W systemie uwzględniamy oczywiście potrzebę tworzenia kolejnych wersji scenariusza oraz – niezależnie od nich – także wersji opisów.